مک‌کینزی کوارترلی در مقاله‌ای با عنوان «گلوگاه قضاوت: هم‌تراز کردن سرعت هوش مصنوعی و انسان در راهبرد» می‌نویسد تحلیل امروز با سرعت هوش مصنوعی جلو می‌رود، اما قضاوت همچنان با سرعت انسان کار می‌کند و همین ناهمخوانی باعث می‌شود سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی به تصمیم بهتر تبدیل نشود. یک مدیر اجرایی به مک‌کینزی گفته است تیم راهبردش کاری را که پنج هفته طول می‌کشید حالا در کمتر از دو روز انجام می‌دهد. در نمونه‌ای دیگر، تیمی جوان‌تر با کمک هوش مصنوعی خروجی تحلیلی را ۱۰ تا ۲۰ برابر سریع‌تر و سناریوها را سه تا پنج برابر بیشتر تولید می‌کرد، اما مدیران برای بازبینی زمان بیشتری خواستند، چون فرض‌ها و منبع دادهٔ پشت خروجی روشن نبود. یک مدیر ارشد راهبرد به مک‌کینزی گفته است: «وقتی این نقش را شروع کردم از تیم پرسیدم هوش مصنوعی را چطور به کار می‌برید؛ آن‌ها از من پرسیدند به نظر شما چطور استفاده کنیم. هیچ‌کدام پاسخ روشنی نداشتیم.» مک‌کینزی سه الگوی شکست را برمی‌شمرد: ترجیح کارایی بر کیفیت، ساختن گلوگاه تصمیم وقتی حجم تحلیل از ظرفیت تصمیم‌گیری جلو می‌زند، و کم‌شدن قضاوت نسل بعد چون کارهایی که پیش‌تر تمرین تصمیم‌گیری بود به هوش مصنوعی سپرده شده است. سوگیری اتوماسیون، یعنی اعتماد به خروجی فقط به این دلیل که ماشین ساخته، این ریسک را بزرگ‌تر می‌کند.